Nawala ang ingay ng palakpakan sa eroplano. Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong cabin sa sigaw na iyon ng pitong taong gulang naming anak.

Lumingon ang lahat ng pasahero sa bandang likuran kung saan kami nakaupo. Nakita ko ang gulat at pagkalito sa mga mukha nila—mga matang kanina lang ay masayang nakikitawa sa proposal, ngayon ay nakatitig kay Nico na nanginginig ang mga kamay habang hawak ang kasing-gusot na drawing.

Agad kong hinila si Nico pababa. “Nico, maupo ka. Parang awa mo na,” bulong ko habang pinipigilan ang nanginginig kong boses. Tumulo na ang mga luha ko, hindi dahil sa galit kundi sa sobrang sakit na naramdaman ko para sa anak ko.

“Mommy, bakit ganoon? Si Daddy ba ‘yun? Bakit may ibang sinabi si Daddy?” tanong ni Nico, basang-basa ang mga mata ng luha habang nakatingin sa akin.

Hindi ko masagot. Paano ko ipapaliwanag sa isang pitong taong gulang na bata na ang ama na sinasamba niya, ang hero niya, ay may ibang pamilya o ibang minamahal bukod sa amin?

Sa unahan, nakita ko sa peripheral vision ko ang flight attendant na si Andrea. Nanigas siya sa kinatatayuan niya. Ang mga kasamahan niyang crew na nagpapalakpakan kanina ay nagkatinginan, nag-aalinlangan kung itutuloy ba ang selebrasyon. Narinig ko ang mahinang yabag ng isang flight purser na nagmadaling pumunta sa intercom para pilit na ibalik ang atensyon ng mga pasahero.

“Uh… ladies and gentlemen, nagpapasalamat po tayo sa inyong oras. Patuloy po nating tatamasahin ang ating biyahe patungong Cebu,” pilit ang ngiting sabi ng purser sa mic, halatang balisaw sa nangyari.

Pero huli na ang lahat. Alam ng buong eroplano na may mali.

Paglapag na paglapag ng eroplano sa Mactan-Cebu International Airport, parang walang katapusan ang dalawang oras na sumunod. Tahimik kaming dalawa ni Nico habang lumalabas ang mga pasahero. Ayokong lumabas agad dahil alam kong nandoon si Marco sa cockpit, naghihintay, nag-iisip kung paano lulusutan ang ginawa niya.

Nang kami na lang halos ang natitira sa eroplano, lumapit sa amin ang isa sa mga flight crew na nanginginig ang mga labi.

“Ma’am Leah… si… si Captain Marco po, pinapapunta po kayo sa VIP lounge sa terminal. May private room po doon na inilaan para sa inyo,” mahinang sabi nito, hindi makatingin sa mga mata ko.

“Hindi kami pupunta roon para makipag-usap sa kanya,” malamig kong sagot. “Gusto ko lang lumabas ng airport na ito.”

“Ma’am, please po… sandali lang. Pakiusap ni Captain.”

Huminga ako nang malalim. Tumingin ako kay Nico. Mahigpit ang hawak ng anak ko sa backpack niya, yakap-yakap ang drawing na ginawa niya para sa ama. Wala na ang tuwa sa mga mata niya; napalitan na ito ng malalim na lungkot na hindi dapat nararanasan ng isang bata.

“Sige, puntahan natin,” sabi ko kay Nico. “Gusto ko ring marinig kung ano ang sasabihin niya sa atin.”