Pagpasok namin sa private room, nakita namin si Marco. Nakatayo siya sa gitna ng silid, naka-uniporme pa rin, pero gusot-gusot na ang buhok niya at halatang namumutla. Wala si Andrea sa loob.

Nang makita kami, lumapit agad si Marco. “Leah… Nico… anak…”

“Huwag na huwag mo siyang tatawaging anak pagkatapos nitong ginawa mo,” malamig at madiin kong sabi. Parang bakal ang boses ko habang tinititigan ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng siyam na taon ng buhay ko.

Lumuhod si Marco sa harap ni Nico. “Nico, anak, patawarin mo si Daddy… may mga bagay lang si Daddy na hindi pa naiintindihan…”

“Bakit mo sinabi ‘yun kay Ate Andrea, Daddy?” tanong ni Nico, walang emosyon ang boses pero may mga luhang tahimik na pumapatak sa pisngi niya. “Sabi mo ako ang pinakagwapong lalaki sa buhay mo at si Mommy ang pinakamagaganda. Bakit iba na ngayon?”

Nasamid si Marco sa sarili niyang mga salita. Tumingin siya sa akin, nagmamakaawa ang mga mata. “Leah, please… let me explain. Dalawang taon na… oo, nagkamali ako. Si Andrea… kasama ko siya sa mga layovers ko sa ibang bansa. Akala ko madali lang tapusin, pero…”

“Pero ano, Marco?” putol ko sa kanya. “Pero mas pinili mong ipahiya kami sa eroplano kung saan unang beses sanang sasakay ang anak mo? Inilagay mo kami sa sitwasyon na ito habang ikaw ay nagpapanggap na huwaran?”

Tumayo si Marco, pinunasan ang mukha niya. “Hindi ko alam na nandoon kayo! Sabi mo sa condo kayo magpapahinga ni Nico!”

“Ah, kaya pala kung nakarating kami nang hindi mo alam, edi sana masaya kang nagpropose sa iba habang may asawa’t anak ka?!” sigaw ko, hindi ko na napigilan ang galit na kumukulo sa dibdib ko. “Ang galing mo, Marco. Ang galing mong magpalipad ng eroplano, pero mas magaling kang magpalipad ng kasinungalingan.”

Huminga ako nang malalim at kinuha ang kamay ni Nico.

“Tapos na tayo, Marco,” sabi ko nang may buong diin. “Wala na tayong pag-uusapan dito. Kakasuhan kita, at sisiguraduhin kong malalaman ng airline na ito ang klase ng piloto ang nagpapatakbo ng mga eroplano nila—isang taong walang integridad sa pamilya at sa propesyon niya.”

“Leah, wait! Pwede nating pag-usapan ‘to! Si Nico—”

“Huwag na huwag mong gagamitin si Nico para sa konsensya mo,” wika ko bago ko tinalikuran si Marco.

Habang naglalakad kami palabas ng terminal palayo sa taong minahal ko nang buong puso, hinawakan ni Nico ang kamay ko nang mahigpit.

“Mommy, okay lang po ba tayo?” tanong niya.

Yumuko ako para pantayan siya, ngumiti nang may luha sa mga mata, at hinaplos ang pisngi niya. “Oo, anak. Mas magiging okay tayo. Simula ngayon, tayo na ang magkasama.”

At sa huling pagkakataon, lumingon ako sa likod. Nakatayo si Marco sa pintuan ng silid, nakatulala, habang unti-unting lumalagapak ang mundo ng kanyang mga kasinungalingan. Sa wakas, tapos na ang laro. At kahit masakit, alam kong ito ang simula ng tunay na kalayaan naming dalawa ni Nico.

May iba pa po ba kayong gustong baguhin o idagdag sa kuwentong ito?