Habang nakatitig ako sa mga nanginginig na mata ng matanda, parang gumuho ang buong pundasyon ng aking mundo. Ang bawat patak ng luha mula sa aking mga mata ay kasabay ng pagdagsa ng libu-libong katanungan at galit sa aking dibdib. Si Don Hilario—ang lalaking ipinagbawal sa akin ni Anton na lapitan, ang biyenan na inilarawan sa akin bilang isang karumal-dumal na biktima ng aksidente na puno ng mga paso at sirang mukha—ay walang iba kundi ang aking sariling ama. Ang ama na matagal ko nang pinagdasal, ang ama na inakala kong naging abo na sa isang malagim na sunog noong ako ay sanggol pa lamang!

Paano nangyari ito? Kung ang kwento sa akin sa ampunan noon ay patay na ang aking mga magulang, bakit buhay siya? At bakit si Anton—ang lalaking nagpakain sa akin ng magagandang pangako, ang asawang nagbigay sa akin ng gintong buhay at marangyang mansyon—ang siyang nagkulong sa kanya rito? Siya ba ang dahilan kung bakit naging ganito ang itsura at kalagayan ng aking ama?

“P-Papa…” nanginginig at halos basag ang boses kong bulong, habang pilit kong inilalapit ang aking nanginginig na mga kamay upang hawakan ang kanyang pisngi.

Nang marinig niya ang aking pagtawag, lalo pang bumuhos ang mga luha sa kanyang mga matang namumula. Pilit niyang ibinuka ang kanyang tuyong bibig, nagbabaka-sakaling makalabas ang kahit munting boses, ngunit tanging mabibigat na paghinga, hagulgol, at panginginig ng kanyang paralisadong katawan ang naibigay nito. Hindi ko na napigilan ang aking sarili; ibinaba ko ang aking buong katawan at niyakap ang kanyang mga binti habang humahagulgol nang malakas.

Subalit sa gitna ng aking matinding pagluluksa at pagkalito, biglang sumalpok sa aking alaala ang babala ni Anton noong unang gabi ko sa mansyong ito: “Clara, huwag na huwag kang papasok sa kwarto ni Papa… Ayokong nakikita mo ang mga paso niya sa katawan dahil nakakadiri at baka bangungutin ka.”

Isang napakalaking kasinungalingan! Walang mga nakakadiring paso sa kanyang dibdib. Ang tanging naroroon ay ang marka ng aming dugo—ang birthmark na nagpapatunay na kami ay iisa ang pinagmulan. Ibig sabihin, sinadya ni Anton na linlangin ako. Sinadya niyang pagtakpan ang tunay na pagkatao ng aking ama sa pamamagitan ng paggawa ng kwento tungkol sa mga paso at aksidente, upang walang sinuman sa mga kasambahay o sa akin ang magtangkang pumasok, tumingin, o umalalay sa kanya. Ang mga male nurses na binabanggit niya ay hindi lamang mga tagapag-alaga—sila ay mga guwardiya na binayaran upang siguraduhing mananatiling nakakulong at tahimik ang aking ama habang buhay.

Bakit? Ano ba ang ginawa ni Anton sa aking pamilya noon? Anong madilim na sikreto ang itinatago ng kumpanyang Vanguard Enterprises?

Habang ang paligid ay unti-unting nilalamon ng dilim ng gabi at ang tanging nagbibigay liwanag ay ang nag-iisang lampara sa tabi ng higaan, biglang umalingawngaw ang isang pamilyar at nakakakilabot na tunog mula sa aking bulsa. Ang aking telepono ay tumunog. Isang mensahe mula sa isang hindi kilalang numero.

Nanginginig ang mga daliri ko nang buksan ko ang screen. May kasamang larawan at mahabang teksto ang mensahe:“Clara, nasa tamang landas ka na ng katotohanan. Ang asawa mong si Anton ang utak sa likod ng malagim na sunog noon na pumatay sa iyong mga magulang upang maangkin niya ang buong yaman at kontrol sa Vanguard Enterprises. Si Don Hilario—ang iyong tunay na ama—ang orihinal na nagmamay-ari ng kumpanya. Ngunit nang matuklasan ng iyong ama ang mga ilegal na transaksiyon ni Anton, pinlano ni Anton ang aksidente, pinaralisado ang iyong ama gamit ang unti-unting paglason, at itinago siya sa pinakadulong kwarto upang walang makapansin. Tumakas ka na habang may oras ka pa, o ikaw ang susunod niyang tatapusin.”

Parang binuhusan ako ng kumukulong asido sa buong katawan. Si Anton? Ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng aking puso, ang asawang kayakap ko gabi-gabi—siya pala ang halimaw na pumatay sa aking mga magulang noon at ngayon ay unti-unting pumapatay sa aking ama?

Bago pa man ako makahinga nang maayos o makaisip ng susunod kong hakbang, biglang umalingawngaw ang isang malakas na tunog mula sa ibaba ng mansyon. Ang malaking tarangkahan ay bumukas at sumara nang may diing galit. Mga yabag ng sapatos na mabilis at mabigat ang umakyat sa hagdan.

Si Anton. Bumalik na siya mula sa Dubai nang mas maaga kaysa sa inaasahan!