“Clara?! Nasaan ka?!” ang boses ni Anton ay umalingawngaw sa buong pasilyo, malamig, matigas, at puno ng kakaibang autoridad. Ang mga yabag niya ay diretsong papalapit sa pinakadulong kwarto—ang kwarto kung nasaan ako at ang aking ama.

Nanindig ang mga balahibo ko sa buong katawan. Agad kong nilingon si Papa na ngayon ay balisang-balisa na, pilit na inuunat ang kanyang nanginginig na mga kamay at ipinapanhik na magtago ako dahil mapanganib. Ngunit huli na ang lahat. Narinig ko ang pagpihit ng seradura sa pinto.

Bumukas ang pinto, at doon tumambad si Anton. Suot pa rin niya ang kanyang mamahaling designer suit, ngunit ang mukha niya ay hindi na ang mapagmahal na asawa na nakilala ko sa loob ng dalawang taon. Isa na itong mukha ng isang demonyo na nahuli sa aking sariling mga mata. Agad na nanlaki ang mga mata niya nang makita akong nakatayo sa tabi ng higaan ng aking ama, hawak ang basang tuwalya at may mga bakas pa ng luha sa aking mukha.

“Sabi ko sa iyo… huwag na huwag kang papasok dito, Clara,” mahinahon ngunit nagbabanta at may halong nakakakilabot na ngiti ang kanyang tinig habang dahan-dahan niyang isinasara ang pinto. May inilalabas siyang isang maliit na hiringgilya mula sa loob ng kanyang amerikana—ang mismong lason na ginagamit niya para paunti-unting patayin ang aking ama.

“Hayop ka, Anton!” sigaw ko habang ang aking dibdib ay nag-aapoy sa galit at poot. Hindi na ako nanginginig sa takot; napalitan ito ng matinding pagnanais na ipaghiganti ang aking mga magulang. “Alam ko na ang lahat! Ikaw ang umapi at pumatay sa pamilya ko noon! Ikaw ang demonyong umagaw sa Vanguard Enterprises!”

Tumawa si Anton. Isang malamig, mayabang, at nakakarimarim na tawa ang umalingawngaw sa buong silid. “Talaga? E di magaling. Sayang naman at nalaman mo pa ang katotohanan bago ka sumunod sa kanila sa hukay,” nakangising sambit niya habang mabilis na sumugod sa akin para turukan ako ng lason.

Ngunit hindi ako nagpatalo. Sa gitna ng panganib, kumilos ang aking katawan nang may kakaibang tapang. Nang akbayan niya ako upang pigilan, buong lakas kong sinipa ang kanyang sikmura at hinablot ang mabigat na lamp shade sa tabi ng lamesa, ibinagsak ito nang buong lakas sa kanyang ulo! Napadaing si Anton sa sakit, nabitawan ang hiringgilya, at bahagyang natumba sa sahig.

Hindi na ako nag-atubili. Agad kong dinampot ang hiringgilya at buong-tapang itong itinutok malapit sa kanyang leeg. “Tapos na ang laro mo, Anton.”

Sa tulong ng mga awtoridad na naabisuhan ko nang maaga sa pamamagitan ng emergency feature ng aking smartwatch, pati na rin ang mga digital evidence at financial records na nakuha ko mula sa kanyang bukas na laptop sa sala kung saan nakalagay ang lahat ng kanyang mga transaksiyon at pag-amin sa krimen, dumating ang mga pulis sa tamang oras. Si Anton ay tuluyang inaresto, pinosasan, at dinala sa piitan kung saan hinding-hindi na niya makikita ang liwanag ng araw.

Makalipas ang ilang buwan, dinala ko ang aking ama sa pinakamahusay na espesyalista sa ibang bansa. Unti-unti siyang gumaling, nakarekober ang kanyang katawan, at nakapagsalita muli. Ang mansyon na dati ay kulungan ng takot at kasinungalingan ay tuluyan naming ibinagsak at pinalitan ng katarungan. Bagamat may mga pilat ang nakaraan, natutunan ko na ang pagmamahal ng isang ama ay hinding-hindi kailanman matitinag ng kahit anong kasamaan sa mundong ito, at ang hustisya ay laging mananaig sa mga taong may tapang na lumaban.