Paglingon ko, nakita ko si Mama na galit na galit habang nakatayo sa bukana ng lounge. Sa tabi niya ay ang babaeng naka-cream blazer na kilala ko ngayon bilang ina ni Adrian. Nag-echo sa buong silid ang pangalan ko, at halos mapayuko ako sa takot at hiya. Ngunit bago pa ako mahawakan ni Mama sa braso, hinila ako ni Adrian patayo.

“Teka lang, Ma! Huwag kayong lumapit!” sigaw ni Adrian, sabay harang sa aming dalawa.

Natahimik ang buong lounge. Lahat ng pasahero ay nakatingin sa amin. Si Mama naman ay namumula na sa galit, hindi dahil sa pag-aakala niyang may relasyon kami, kundi dahil nasira ang planong buwan niyang binuo.

“Mikaela! Anong kalokohan ito? Sinabi nang nasa Pampanga ang groom mo para sa engagement ceremony, nandito ka lang pala kasama ng estrangherong ito?!” bulyaw ni Mama habang nanginginig sa inis.

Ang ina naman ni Adrian na si Mrs. Victoria Villareal ay humakbang palapit, matalim ang tingin sa anak nito. “Adrian! Sinabi ko nang mag-ayos ka para sa pagpapakilala ko kay Mikaela, bakit nandito ka? At bakit kayong dalawa pa ang magkasama? Magkakilala ba kayo?”

Nagkatinginan kami ni Adrian. Doon ko napagtanto ang totoong nangyari. Hindi lang basta nagkataon ang lahat. Ang mga magulang namin—lalo na ang aming mga ina—ay matagal nang magkaibigan o magkakilala sa mga social circles ng mga negosyante sa Bulacan at Pampanga. Plano pala nilang i-perma ang kanilang alyansa sa pamamagitan ng aming pagpapakasal nang hindi man lang kami tinatanong! Si Papa naman, dahil takot din kay Mama pero mahal ako, ang tanging naisip na paraan ay ang bigyan ako ng ₱4 milyon at itakas para masira ang araw ng kasunduan.

“Hindi namin kilala ang isa’t isa bago ang araw na ito, Ma,” kalmadong sagot ni Adrian, bagamat halata ang tensyon sa panga niya. “At hinding-hindi ko ipapakasal ang sarili ko sa isang taong pinipilit ninyo lang para sa negosyo.”

“Tumahimik ka, Adrian! Negosyo man o hindi, para rin ito sa kinabukasan ng pamilya natin!” sigaw ni Victoria.

Si Mama naman ay lumapit na sa akin at hinawakan ako nang mahigpit sa pulso. “Umuwi na tayo, Mikaela. Naghihintay si Benjamin Tan at ang anak niya sa venue. Huwag mo kamingpahiyaan ng papa mo!”

“Ayoko, Ma!” pagmamatigas ko habang pilit na binabawi ang aking kamay. “Hindi ko pakakasalan si Gregory Tan! Ni hindi ko nga alam kung anong klaseng tao siya!”

“Mabuting tao si Gregory! Mayaman, matagumpay, at higit sa lahat, sang-ayon ang pamilya natin sa kanya!” depensa ni Mama.

“Kahit kailan, hindi ninyo ako tinanong kung ano ang gusto ko!” naiiyak ko nang sigaw. “Lahat na lang ng desisyon sa buhay ko, kayo ang nag-uutos. Noong kolehiyo, pinaglayo ninyo ang gusto ko. Ngayon naman, ibinebenta ninyo ako para sa kumpanya!”

Natahimik si Mama sa sinabi ko. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang pagkabigla sa mga mata niya, na sinundan agad ng galit. Ngunit bago pa siya makasagot ulit, inilabas ni Adrian ang kanyang cellphone at may pinindot na video.

“Bago ninyo kami pilitin umuwi, baka gusto ninyong mapanood ito, mga Ma,” sabi ni Adrian.

Iniharap niya ang screen sa kanilang dalawa. Isang recorded phone call ang tumugtog—boses iyon ni Mr. Benjamin Tan na kausap ang isang kasosyo sa negosyo, ibinubunyag na ang pamilya Tan ay nalulugi na at ginagamit lamang ang kasalang ito para masalo ang utang nila sa kumpanya ng mga Villareal at Mendoza!

Nanlaki ang mga mata nina Mama at Victoria. Ang akala nilang “perpektong pamilya” para sa aming dalawa ay isa lang pa lang patibong para iligtas ang kumpanya ng mga Tan gamit ang aming mga pangalan at yaman.