Naging kasing-tahimik ng sementeryo ang airport lounge nang matapos ang audio recording. Ang kaninang nagmamalaking mukha ni Mama ay napalitan ng pamumutla, habang si Victoria naman ay nanginginig sa galit at hiya nang malamang halos maloko sila sa isang transaksyong sisira sa kanilang mga negosyo.

“Saan mo nakuha iyan, Adrian?” basag ni Victoria sa katahimikan, basag ang boses nito.

“May mga tao rin ako sa kumpanya na nag-imbestiga sa pamilya Tan nang marinig ko ang pangalan nila kagabi,” malamig na sagot ni Adrian. “Akala ninyo kayo lang ang magaling magplano? Gusto ninyo kaming itali sa isang taong lulunod lang sa atin sa utang.”

Napalingon si Mama sa akin, halata ang pagsisisi at pagka-konsensya sa kanyang mga mata. Binitawan niya ang pulso ko at dahan-dahang umatras. “Mika… anak… hindi ko alam…”

“Yun na nga, Ma. Hindi ninyo alam kasi hindi ninyo kami pinakikinggan,” sabi ko habang pinapahid ang luha sa pisngi ko. “Lahat na lang idinidikta ninyo. Akala ko kaya ginawa ni Papa ito para ilayo lang ako, pero ngayon naiintindihan ko na. Ayaw niya lang ding masira ang buhay ko sa isang kasinungalingan.”

Huminga ako nang malalim at tumingin kay Adrian. Nagkatinginan kami, at sa isang iglap, nagkaintindihan kami nang walang salita.

“Hindi kami uuwi sa Pampanga para sa engagement na iyan,” determinadong sabi ko kay Mama. “At hinding-hindi ko ipapakasal ang sarili ko kanino man nang labag sa kalooban ko.”

“At ako rin,” dagdag ni Adrian. “Tatransfer na ako ng opisina sa Cebu para lumayo sa mga ganitong kalokohan.”

Habang nagtatalo pa ang aming mga ina at sinusubukang magpaliwanag sa isa’t isa, hinila na ako ni Adrian palayo sa lounge. Tumakbo kami patungo sa boarding gate dahil sa wakas ay inanunsyo na ang pag-alis ng flight namin papuntang Cebu.

Pagpasok namin sa eroplano at pag-upo sa aming mga upuan, napabuntong-hininga ako nang maluwag. Inabot sa akin ni Adrian ang isang tasa ng tubig.

“Ayos ka lang ba doon?” tanong niya habang nakangiti nang bahagya.

“Sobrang gulo,” sagot ko sabay tawa nang mahina. “Isipin mo, ₱4 milyon ang ibinigay sa akin ni Papa para makatakas, tapos sa huli, ikaw pa ang nakasama ko para madiskubre ang baho ng pamilya Tan.”

“Well, sabihin nating magandang investment iyong ₱4 milyon ng papa mo,” biro niya.

Makalipas ang ilang oras, lumapag ang eroplano sa Cebu. Wala kaming katiyakan kung ano ang naghihintay sa amin pagbaba roon—mga galit na magulang o ang simula ng mahabang paliwanag. Pero sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, naramdaman ko ang kalayaan. Hindi na ako nag-iisa sa pagtakas, at alam kong anuman ang mangyari, kami na mismo ang gagawa ng desisyon para sa sarili naming bukas.