PAGKATAPOS NG OPERASYON, NAGPANGGAP AKONG HINDI KILALA ANG ASAWA KO—PERO TINAWAG NIYA ANG IBANG BABAE NA “ASAWA KO,” AT MAY INABOT NA FORM ANG NARS NA MAY PIRMA KO
BAHAGI 1
“Sir… sino po kayo?”
Tinitigan ko si Rafael mula sa kama ng isang pribadong ospital sa Quezon City, na para bang wala talaga akong ideya kung sino siya.
Sa totoo lang, kilalang-kilala ko siya.
Sobra.
Asawa ko siya.
At nagbibiro lang ako.
Dalawang oras bago iyon, sinabi ng doktor na naging maayos ang maliit na operasyon ko matapos ang aksidente sa motorsiklo. Wala raw malubhang pinsala. Maayos din ang kondisyon ng ulo ko.
Nang pumasok si Rafael sa kuwarto na bakas sa mukha ang pag-aalala, bigla akong nakaisip ng isang kalokohan.
Magpapanggap akong nawalan ng alaala.
Akala ko matataranta siya.
Akala ko hahawakan niya ang kamay ko at sasabihing,
“Asawa mo ako.”
Pero tatlong segundo lang siyang natigilan.
Pagkatapos, hinila niya ang upuan at umupo sa tabi ng kama.
“Ako si Rafael.”
“Rafael sino?”
Matagal niya akong tinitigan.
“Kaibigan ng pamilya mo.”
Halos hindi ko napigilang ngumiti.
“Kaibigan?”
“Oo.”
“Hindi ba boyfriend ko?”
“Hindi.”
“Asawa ko?”
Agad siyang umiling.
“Hindi ka pa kasal, Mia.”
Biglang nawala ang ngiti sa loob ng isip ko.
Tinitigan ko ang singsing na suot ko sa daliri.
Sinundan ni Rafael ang tingin ko.
Wala siyang sinabi.
Sa halip, hinila niya ang kumot at tinakpan ang kamay kong may singsing.
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Hindi ito ang sagot na inaasahan ko.
Pero ipinagpatuloy ko pa rin ang pagpapanggap.
“Nasaan si Mama?”
“Papunta na rito.”
“Saan ako nakatira?”
“Kapag pinayagan ka na ng doktor na umuwi, ihahatid kita.”
Masyadong mabilis ang mga sagot niya.
Masyadong eksakto.
Para bang matagal na niyang pinaghandaan ang kuwentong iyon.
Maya-maya, bumukas ang pinto.
Isang babaeng may dalang brown leather bag ang pumasok.
Siya si Camille.
Kilala ko siya bilang finance officer ng event company na pag-aari ni Rafael.
Natigilan siya nang makita ako.
“Gising na si Mia?”
Agad na tumayo si Rafael.
“Oo. Pero hindi pa bumabalik ang memory niya.”
Tinitigan ako ni Camille.
At doon nangyari ang isang bagay na mas lalo kong ikinagulat.
Hinawakan niya ang braso ni Rafael.
Hindi iyon simpleng kilos ng isang empleyado sa kanyang boss.
Masyado silang malapit.
“Mahal, kanina pa ako kinakabahan.”
Mahal?
Sa loob ng maraming taon, “Sir Rafael” ang tawag niya sa asawa ko.
Ngayon, “Mahal”?
Nagkunwari akong naguguluhan.
“Kayo po, sino kayo?”
Bubuka pa lamang ang bibig ni Camille nang mauna nang sumagot si Rafael.
“Siya si Camille.”
Sandali siyang tumigil.
Pagkatapos ay malamig niyang sinabi,
“Fiancée ko.”
Parang biglang tumigil ang dugo sa katawan ko.
Maging si Camille ay tila nagulat.
Pero ilang segundo lang.
Pagkatapos ay ngumiti siya.
“Oo. Ikakasal kami sa susunod na buwan.”
Mahigpit kong kinapitan ang dulo ng kumot.
Tatlong taon akong naging asawa ni Rafael.
Sa isang maliit na seremonya kami ikinasal sa Batangas.
At ang bahay na tinitirhan namin ay bahay na binili ko kasama ng aking ama bago siya pumanaw.
Sa susunod na buwan pa naman ang ikatlong wedding anniversary namin.
Pero nanatili akong nakangiti nang inosente.
“Kung ganoon… kanino po ako titira?”
Mabilis na sumagot si Rafael.
“Mag-isa.”
Sumulyap sa kanya si Camille.
Nahuli ko ang munting palitan ng tingin nilang dalawa.
May mali.
May napakalaking mali.
Sinadya kong humikab.
“Pagod ako. Gusto ko nang matulog.”
Lumabas silang dalawa.
Pagkasara ng pinto, agad akong bumangon mula sa kama.
Bahagyang umiikot ang ulo ko, pero mabilis kong binuksan ang bedside drawer.
Wala ang cellphone ko.
Wala rin ang bag ko.
Pati wallet ko, nawawala.
Pinindot ko ang call button para tawagin ang nurse.
Maya-maya, isang batang nars ang pumasok.
“Nurse, sino ang kumuha ng mga gamit ko?”
“Si Sir Rafael po.”
“Lahat?”
Tumango siya.
“Pati po iyong mga dokumentong nasa bag ninyo.”
Mga dokumento?
Napakunot ang noo ko.
“Anong mga dokumento?”
Halatang nag-aalangan ang nars.
“Iyon po ang dinala kanina ng hospital administration.”
Hindi pa ako nakapagtanong nang makarinig kami ng mga yabag sa labas.
Bumalik si Rafael.
Mabilis akong humiga at nagpanggap na nanghihina.
“Mia?”
“Masakit ang ulo ko…”
Lumapit siya at sinuri ang IV line ko.
Habang ginagawa niya iyon, napansin ko ang bulsa ng pantalon niya.
Nandoon ang cellphone ko.
Nang gabing iyon, lumabas si Rafael para bumili ng pagkain.
Agad akong bumangon.
Iniwan niya ang jacket niya sa upuan.
Sa bulsa nito ay may susi ng sasakyan.
Tahimik akong bumaba papunta sa parking area ng ospital.
Naka-lock ang kotse namin.
Nanginginig ang kamay ko nang buksan ko ito.
Sa back seat, nakita ko ang bag ko.
Agad kong kinuha ang cellphone.
Patay.
Hinugot ko ang wallet ko.
Nandoon pa ang mga identification card ko.
Pero nawawala ang ATM card ng joint account namin.
Pagkatapos, may napansin ako sa ilalim ng driver’s seat.
Isang puting folder.
Sa harap nito ay nakasulat ang buong pangalan ko.
MIA ALEXANDRA SANTOS.
Binuksan ko iyon.
Hindi iyon dokumento ng ospital.
Isa itong insurance beneficiary change form.
Ang halaga ng life insurance policy:
₱8.5 milyon.
Dating beneficiary: Rafael Santos.
Bagong beneficiary: Camille Reyes.
At sa ibaba ng dokumento ay may pirma.
Pirma ko.
Napahawak ako sa bibig ko.
Kilalang-kilala ko ang sarili kong pirma.
Pero alam kong hindi ko kailanman pinirmahan ang dokumentong iyon.
Biglang may narinig akong tunog ng pintuan ng parking area.
Mabilis kong kinuhanan ng litrato ang bawat pahina.
Ibinalik ko ang folder sa dati nitong lugar.
Mula sa direksyon ng elevator, lumitaw si Rafael.
Hindi siya nag-iisa.
Kasunod niya si Camille.
“Ayaw ko sa planong ito,” mahinang sabi ni Camille.
“Wala na tayong atrasan.”
“Paano kung bumalik ang memory niya?”
Malamig ang sagot ni Rafael.
“Kaya kailangan siyang palabasin sa ospital bukas bago makarating ang pamilya niya.”
Napahawak ako sa bibig ko para hindi mapasigaw.
Hinawakan ni Camille ang braso niya.
“At ang bahay?”
“Nakahanda na ang notaryo.”
“Kailangan niya mismo ang pumirma.”
Tahimik si Rafael.
Pagkatapos ay bahagya siyang tumawa.
“Kung maniniwala siyang hindi pa siya kasal at hindi sa kanya ang bahay, pipirma siya.”
Halos lumabas ako sa pinagtataguan ko.
Pero bago ko nagawa iyon, may isang hospital administrator na nagmamadaling lumapit sa kanila.
“Sir Rafael!”
Lumingon siya.
May dala itong pulang folder.
“May problema po sa consent form para sa operasyon ni Ma’am Mia kahapon.”
Biglang nanigas ang mukha ni Rafael.
“Anong problema?”
Binuksan ng administrator ang huling pahina.
“Ang taong pumirma bilang legal representative ng pasyente ay naglagay ng relationship na ‘husband.’”
Itinuro niya ang pirma sa ibaba.
“Pero hindi po Rafael Santos ang pangalan.”
Agad na inagaw ni Rafael ang folder.
Mula sa likod ng kotse, nakita ko ang nakasulat na pangalan.
Isang pangalan na hindi ko kailanman narinig sa loob ng tatlong taon kong pagsasama kay Rafael.
DANIEL CRUZ — HUSBAND OF PATIENT.
Nanginginig ang buong katawan ko.
Kung si Rafael ang asawa ko…
Sino si Daniel?
At bakit may ibang lalaking nakapirma bilang asawa ko sa araw ng operasyon ko
