Hindi ko mapigilan ang panginginig ng aking buong katawan habang nakatitig sa taong lumitaw mula sa ilalim ng makapal na rubber suit at huwad na mukha. Ang bilyonaryong sinasabi nilang napakataba, pangit, at nakapandidiri sa buong lipunan ay isang malaking kasinungalingan.

Ang lalaking nakatayo sa harap ng salamin ngayon ay ang pinakagwapong nilalang na nakita ko sa buong buhay ko.

Matangkad siya, marahil ay nasa anim na talampakan at dalawang pulgada ang taas. Ang kanyang katawan ay may perpektong hubog ng kalamnan—matigas ang dibdib, may malapad na balikat, at malinaw na ripleng tyan na parang iginuhit ng isang mahusay na pintor. Wala na ang mabigat at mabahong pawis na kanina ay pinupunasan ko; ang kanyang kayumanggi at makinis na balat ay bahagyang kumikinang sa ilaw ng banyo. Ngunit ang pinakanakamamangha ay ang kanyang mukha. Matutulis ang panga, matangos ang ilong, at ang kanyang mga mata na kulay abong kape ay nagtataglay ng talim at lalim na kayang tumunaw sa sinumang babaeng tumitig dito. Siya ay mukhang isang diyos na nag-anyong tao.

Nanginginig ang aking mga daliri. Gusto kong iurong ang aking katawan at tumakbo pabalik sa kama, ngunit ang aking mga paa ay tila ipinako sa sahig dahil sa labis na pagkabigla. Sa gitna ng aking katahimikan, biglang lumingon si Rafael sa direksyon ng pinto.

Agad akong napaatras, ngunit huli na ang lahat. Nagtama ang aming mga mata sa salamin.

Napatigil si Rafael. Ang malamig at matalim niyang tingin ay napalitan ng pagkagulat. Nakita niya ang anino ko sa siwang ng pinto. Sa loob ng isang segundo, nakita ko ang pagbabago ng ekspresyon sa kanyang mukha—mula sa pagiging kalmado hanggang sa matinding pag-aalala, at pagkatapos ay naging matigas at seryoso muli.

Bago pa ako makapagsalita o makahakbang palayo, bumukas nang tuluyan ang pinto ng banyo.

Mabilis ang kanyang mga kilos. Sa isang iglap, nahawakan niya ang aking braso at hinila ako papasok sa loob ng maluwag na banyo, saka mabilis na isinara at ini-lock ang pinto.

“B-Bella…” ang boses niya ay malalim, buo, at walang bahid ng pagiging paos o hina na narinig ko kanina sa simbahan. Iba ang boses na ito. Boses ito ng isang makapangyarihang lalaki na sanay mag-utos at sundin ng buong mundo. “Kanina ka pa rito?”

Nakatulala lamang ang aking mga mata sa kanya. Ang lapit-lapit niya sa akin, at amoy na amoy ko ang mamahaling pabango, malinis na sabon, at ang malamig na simoy ng mint mula sa kanyang katawan. Napalunok ako habang pilit na inuunawa ang sitwasyon. Ang lalaking pinakasalan ko para bayaran ang daan-daang milyong utang ng aking tiyahin… ay nagpanggap na isang halimaw?

“K-Kay…” nauutal kong sabi, habang itinuturo ang mga piraso ng rubber suit at pekeng balat na nakakalat sa sahig. “Sino ka ba talaga? Bakit mo ginawa ‘to? Bakit mo niloko ang lahat sa pamamagitan ng pagpapanggap na isang halimaw?”

Tumalim ang kanyang mga mata. Binitawan niya ang aking braso at humakbang nang paatras, habang mabilis na kinuha ang isang malaking tuwalya para ipulupot sa kanyang bewang. Kahit nakapulupot na ang tuwalya, hindi maitago ang kanyang angking kariktan at tikas.

“Gusto mong malaman ang totoo, Bella?” tanong niya, ang kanyang boses ay may halong lamig na nagpasalin ng kilabot sa aking gulugod. “Ang mga taong nagpautang sa tiyahin mo… hindi sila simpleng mga sugarol o negosyante. Isa silang malaking sindikato na gustong sirain ang pamilya ko. At ang lalaking dapat na magpakasal sa akin noong una ay ang aking pinsan na gustong agawin ang buong imperyo ng aming pamilya sa pamamagitan ng pagpapakasal sa isang babaeng itinakda nila upang kontrolin ako at patumbahin ang aming kumpanya.”

Nanlaki ang aking mga mata sa narinig. “P-Pinagpalit mo ang sarili mo? Ikaw si Don Rafael… ngunit bakit mo itinago ang mukha mo sa akin at sa buong mundo?”

“Dahil gusto kong malaman kung sino ang totoong tao sa paligid ko,” seryosong sagot niya, habang papalapit siya sa akin nang paunti-unti. “Ang mundong ginagalawan ko ay puno ng mga taong mukhang pera, mga babaeng nagmamahal lamang sa pangalan, estado, at yaman ng aking pamilya. Nang mabalitaan kong ipinagbili ka ng iyong tiyahin upang bayaran ang utang, alam ko na isa ka lang din sanang biktima na mapipilitang sumama sa isang lalaking kinamumuhian ng lahat.”

Tumigil siya sa aking harapan. Ang kanyang tangkad ay labis na nagpaliliit sa akin, kaya’t kinailangan kong iangat ang aking ulo para lamang makatingin nang diretso sa kanyang mga mata.

“Ngunit nagkamali ako,” patuloy ni Rafael, habang dahan-dahang iniabot ang kanyang kamay at hinawakan ang aking baba. Ang kanyang mga daliri ay mainit, banayad, at puno ng di-matingkalang emosyon. “Kahit akala mo’y halimaw ako, kahit pawis na pawis at kinamumuhian ako ng lahat sa simbahan kanina… nilinis mo pa rin ang noo ko. Binigyan mo ako ng tubig. Tinanggap mo ang iyong kapalaran nang walang galit o reklamo.”

Naramdaman ko ang pag-init ng aking mga pisngi. Ang kanyang titig ay tila sumisid hanggang sa kaibuturan ng aking puso. Wala akong masabi. Ang takot na naramdaman ko kanina ay unti-unting napalitan ng kakaibang init, tiwala, at kuryente na dumadaloy sa bawat ugat ng aking katawan.

“Bella,” bulong niya, ang kanyang mukha ay papalapit nang papalapit sa akin. “Ngayong nakita mo na ang totoo… handa ka bang makasama ang isang lalaking magpoprotekta sa iyo sa buong mundo, kahit na ang ibig sabihin nito ay kalabanin ang lahat ng taong umalipusta sa iyo?”

Bago pa ako makasagot, ang kanyang mga labi ay lumapat sa aking mga labi.