“Pwede Ko Bang Kainin ang Tirang Pagkain?”—Bilyonaryo, Natagpuan ang Nawawalang Anak na Babae

“Sir… pwede ko po bang kainin ’yung tira n’yo?”

Napahinto si Gabriel Monteverde habang hawak ang kutsara.

Nasa isang mamahaling restaurant siya sa Makati, nakaupo sa private corner kasama ang dalawang business partners nang marinig niya ang mahinang boses ng isang batang babae.

Paglingon niya, nakita niya ang isang payat na batang halos labindalawang taong gulang.

Luma ang damit.

Marumi ang tsinelas.

At may hawak na maliit na plastic bag na may lamang ilang pirasong pandesal.

Namumula ang mga mata nito sa hiya.

“Sir, kahit ’yung hindi n’yo na kakainin.”

Bago pa makasagot si Gabriel, lumapit agad ang waiter.

“Hoy, bawal ka rito. Lumabas ka.”

“Kuya, gutom lang po ako.”

“Sabi nang lumabas!”

Hinawakan ng waiter ang braso ng bata.

“Sandali.”

Malamig ang boses ni Gabriel.

Napahinto ang waiter.

“Bitawan mo siya.”

“Sir, nanggugulo po kasi—”

“Hindi siya nanggugulo. Nagtatanong siya.”

Agad binitiwan ng waiter ang bata.

Lumapit si Gabriel.

“Ano’ng pangalan mo?”

“Lia po.”

“Nasaan ang mga magulang mo?”

Napayuko ang bata.

“Wala po akong kasama.”

May kung anong kumirot sa dibdib ni Gabriel.

Labindalawang taon na rin mula nang mawala ang sarili niyang anak na babae.

At sa loob ng labindalawang taon, wala ni isang araw na nakalimutan niya ito.

Ang pangalan ng anak niya ay Isabella.

Tatlong taong gulang pa lamang ito nang mawala sa isang malaking town fiesta sa Batangas.

Isang saglit lang siyang lumingon.

Isang saglit lang.

Pagbalik niya, wala na ang bata.

Naghanap ang pulis.

Naglabas sila ng posters.

Nagbayad siya ng investigators.

Nag-offer ng malaking reward.

Pero walang nangyari.

Makalipas ang ilang taon, sinabi ng marami na kailangan na niyang tanggapin na baka hindi na niya makita ang anak.

Pero hindi sumuko si Gabriel.

“Umupo ka,” sabi niya kay Lia.

“Sir?”

“Umupo ka. Kakain ka.”

Umiling ang bata.

“Kahit tira lang po.”

“Hindi tira ang kakainin mo.”

Tinawag niya ang waiter.

“Dalhan mo siya ng bagong pagkain.”

“Sir, ano pong order?”

“Anything she wants.”

Napatingin si Lia sa menu na parang hindi niya alam kung ano ang pipiliin.

“Rice lang po saka chicken.”

Ngumiti nang bahagya si Gabriel.

“Dalhan mo rin ng soup at juice.”

Nang dumating ang pagkain, halos hindi makapaniwala ang bata.

Dahan-dahan niyang kinain ang unang subo.

Pagkatapos ay bumilis.

Halatang ilang oras na siyang hindi nakakain.

Habang kumakain si Lia, napansin ni Gabriel ang isang maliit na bagay sa leeg nito.

Isang silver necklace.

May maliit na pendant na hugis kalahating buwan.

Parang biglang huminto ang paghinga niya.

“Lia…”

“Opo?”

“Pwede ko bang makita ’yang necklace mo?”

Hinawakan ng bata ang pendant.

“Bakit po?”

“Saan mo nakuha ’yan?”

“Saan mo nakuha ’yan?”

Napahawak si Lia sa pendant.

“Ibinigay po sa akin ni Mama.”

Parang may dumaan na kuryente sa buong katawan ni Gabriel.

“Anong pangalan ng mama mo?”

Sandaling natahimik ang bata.

“Hindi ko po alam.”

“Hindi mo alam?”

Umiling si Lia.

“Tinatawag ko po siyang Nanay.”

Hindi agad nakapagsalita si Gabriel.

Tinitigan niya ang maliit na pendant.

Labindalawang taon na niyang dala sa wallet ang litrato ng anak niyang si Isabella.

Sa litrato, suot ng tatlong taong gulang na bata ang parehong silver necklace.

Eksaktong parehong hugis.

Kalahating buwan.

At sa likod nito ay may maliit na ukit.

Isang letrang “I.”

Dahan-dahang inabot ni Gabriel ang pendant.

“Lia, puwede ko bang tingnan?”

Nag-atubili ang bata bago ito hinubad.

Pagkapit ni Gabriel sa pendant, nanginginig ang kamay niya.

“Isabella…”

Napatingin sa kanya ang dalawang business partners.

“Gabriel, ano’ng nangyayari?”

Hindi sumagot si Gabriel.

Kinuha niya ang cellphone niya at binuksan ang lumang litrato.

Ipinakita niya kay Lia.

“Kilalala mo ba ang batang ito?”

Tinitigan ng bata ang larawan.

Ilang segundo ang lumipas.

Pagkatapos, kumunot ang noo niya.

“Parang… ako po.”

Nalaglag ang cellphone sa mesa.

“Bakit mo nasabi?”

“Kasi sabi ni Nanay, noong maliit daw ako, may picture ako na ganito.”

“Nasaan ang nanay mo ngayon?”

“Sa bahay po.”

“Dalhin mo ako roon.”

Biglang napaatras si Lia.

“Hindi po puwede.”

“Bakit?”

“Magagalit siya.”

“Lia, hindi kita sasaktan. Gusto ko lang siyang makausap.”

Umiling ang bata.

“Kapag may nalaman siyang kinausap ako tungkol sa necklace, papaluin niya ako.”

Nanigas ang mukha ni Gabriel.

“May nananakit sa’yo?”

Hindi sumagot si Lia.

Pero sapat na ang katahimikan nito.

Hindi na nagtanong pa si Gabriel.

Tumayo siya at sinabi sa kanyang assistant na ayusin ang sasakyan.

Samantala, pinakain niya muna si Lia.

Hindi niya alam kung ang batang nasa harap niya ay tunay na anak niya.

Pero alam niyang hindi niya maaaring pabayaan itong bumalik nang mag-isa sa lugar na kinatatakutan nito.

Makalipas ang halos isang oras, nakarating sila sa isang maliit na komunidad sa gilid ng Maynila.

Huminto ang itim na sasakyan sa harap ng isang lumang bahay.

Itinuro ni Lia ang pinto.

“Diyan po.”

Bago sila makalapit, biglang bumukas ang pinto.

Isang babaeng nasa kuwarenta ang lumabas.

Pagkakita niya kay Lia, nagbago ang mukha nito.

“Nasaan ka galing?!”

Napayuko agad ang bata.

“Ma…”

Ngunit bago pa makalapit ang babae, humarang si Gabriel.

“Magandang araw.”

Tinitigan siya ng babae.

“Sino kayo?”

“Kaibigan ni Lia.”

“Hindi ko kailangan ng kaibigan ng anak ko.”

Napatingin si Gabriel sa babae.

“Anak mo?”

“Oo.”

“Gaano na katagal?”

“Labindalawang taon.”

Tumigil ang mundo ni Gabriel.

“Labindalawang taon?”

“Oo.”

“Anong pangalan niya noong ipinanganak siya?”

Nagbago ang ekspresyon ng babae.

“Bakit?”

“Sumagot ka.”

“Lia.”

“Hindi iyon ang tanong ko.”

Tahimik ang babae.

Lumapit si Gabriel.

“Labindalawang taon na ang nakalipas, may batang babae akong nawala sa Batangas.”

Namutla ang babae.

“Hindi ko alam ang sinasabi mo.”

“Ang pangalan niya ay Isabella.”

Biglang napatingin si Lia sa babae.

“Nanay?”

Hindi sumagot ang babae.

At doon napansin ni Gabriel ang isang bagay.

May lumang litrato sa ibabaw ng maliit na cabinet.

Kinuha niya iyon.

Isang litrato ng isang tatlong taong gulang na bata.

Parehong mga mata.

Parehong maliit na pekas sa kaliwang pisngi.

At ang parehong necklace.

Nanginginig ang kamay ni Gabriel.

“Nasaan mo nakuha ang larawang ito?”

“Hindi ko alam.”

“Sinungaling ka.”

Umiyak ang babae.

“Hindi ko siya ninakaw.”

“Kung gayon, paano siya napunta sa’yo?”

Tahimik siya nang ilang segundo.

Pagkatapos ay umupo.

“May isang babae.”

“Anong babae?”

“Labindalawang taon na ang nakalipas. Nagtatrabaho ako noon malapit sa terminal.”

Huminga siya nang malalim.

“May babaeng lumapit sa akin. Hawak niya ang batang iyon.”

Napatingin si Gabriel kay Lia.

“Sabi niya, alagaan ko raw muna.”

“Bakit?”

“May problema raw siya. Babalikan niya kinabukasan.”

“Binalikan ba niya?”

Umiling ang babae.

“Hindi na.”

“Tumawag ka ba sa pulis?”

Napayuko siya.

“Natakot ako.”

“Bakit?”

“Dahil may pera siyang iniwan.”

Nanginginig ang boses niya.

“Sinabi niyang kapag hindi ko inalagaan ang bata, may mangyayari sa amin.”

Hindi makapagsalita si Gabriel.

“May pangalan ba siya?”

“Meron.”

“Sabihin mo.”

Tumingin ang babae kay Lia.

“Pero bago ko sabihin… kailangan mong malaman ang isang bagay.”

“Ano?”

“Hindi aksidente ang pagkawala ng anak mo.”

Parang bumagsak ang buong katawan ni Gabriel.

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

“May taong nag-utos na kunin siya.”

Nanlamig ang mukha ni Gabriel.

“Sino?”

Hindi sumagot ang babae.

Sa halip, tumayo siya at pumunta sa isang lumang aparador.

Kumuha siya ng maliit na kahon.

Ibinigay niya kay Gabriel.

“Iniwan niya ito.”

Binuksan ni Gabriel ang kahon.

May isang lumang resibo.

Isang litrato.

At isang papel na may pangalan.

Nang mabasa niya ang pangalan, nanigas siya.

Kilala niya ang taong iyon.

Hindi lang niya kilala.

Labindalawang taon na niyang pinagkakatiwalaan.

“Hindi…”

Napaupo si Gabriel.

Sa papel, malinaw ang nakasulat na pangalan:

ROBERTO MONTEVERDE.

Ang sarili niyang ama.

Ang taong unang nagsabing tutulungan siyang hanapin si Isabella.

Ang taong kasama niya sa bawat press conference.

Ang taong nagbayad sa unang mga investigator.

Ang taong paulit-ulit na nagsabi sa kanya:

“Gabriel, baka patay na ang anak mo. Kailangan mo nang mag-move on.”

Hindi makapaniwala si Gabriel.

“Bakit gagawin iyon ng ama ko?”

“Hindi ko alam,” sagot ng babae. “Pero may isa pa.”

“Ano?”

May inilabas siyang lumang maliit na flash drive.

“Sinabi niyang huwag ko itong ibibigay kahit kanino maliban sa lalaking tunay na ama ng batang ito.”

Napatingin si Gabriel kay Lia.

At sa unang pagkakataon sa loob ng labindalawang taon, naramdaman niyang hindi na niya hinahabol ang isang multo.

Nasa harap niya ang anak niya.

Ngunit bago niya ito mayakap, kailangan muna niyang malaman kung bakit ito kinuha.

At kung bakit ang sarili niyang ama ang posibleng nasa likod ng lahat.

Kinabukasan, dinala ni Gabriel si Lia sa isang pribadong ospital.

Hindi niya sinabi agad kung sino siya.

Ayaw niyang bigyan ng maling pag-asa ang bata.

Isang DNA test ang isinagawa.

Tatlong araw silang naghintay.

Tatlong araw na halos hindi natulog si Gabriel.

Araw-araw, pumupunta siya sa ospital.

At araw-araw, pareho ang tanong ni Lia.

“Sir Gabriel…”

“O?”

“Kung anak n’yo po talaga ako…”

Tumigil siya.

“Puwede ko na po bang tawagin kayong Papa?”

Hindi napigilan ni Gabriel ang luha.

“Puwede.”

Ngumiti ang bata.

“Pero hindi pa natin alam.”

“Hindi mahalaga sa akin ang resulta.”

“Bakit po?”

“Dahil kahit ano pa ang sabihin ng papel na iyon, hindi ko na ulit hahayaang mawala ka.”

Dumating ang resulta makalipas ang tatlong araw.

Binuksan ni Gabriel ang sobre sa harap ng doktor.

Isang linya lang ang binasa niya.

99.99% probability of biological relationship.

Napatakip siya ng mukha.

Sa unang pagkakataon matapos ang labindalawang taon, umiyak siya nang walang pagtatago.

Si Lia naman ay tahimik na nakatingin.

“Papa?”

Tumango si Gabriel.

“Anak.”

Tumakbo si Lia papunta sa kanya.

Mahigpit niya itong niyakap.

Pero hindi pa tapos ang lahat.

Dinala ni Gabriel sa abogado ang flash drive.

May laman itong mga lumang dokumento, bank transfers, at isang audio recording.

Sa recording, narinig ang boses ng isang lalaki.

Boses ng kanyang ama.

“Kapag nakita niya ang bata, malalaman niya ang tungkol sa kumpanya.”

Napatigil si Gabriel.

May isa pang boses.

“Paano kung hanapin niya?”

“Hindi niya hahanapin kung ipapakita nating patay na ang bata.”

Nanginginig ang kamay ni Gabriel.

Hindi lang pala basta pagkawala ang nangyari.

May dahilan.

At ang dahilan ay konektado sa isang malaking ari-arian ng pamilya at sa isang lihim na hindi niya kailanman nalaman.

Makalipas ang ilang araw, hinarap niya ang kanyang ama.

Tahimik na nakaupo si Roberto sa malaking sala.

“Bakit?”

Iyon lang ang sinabi ni Gabriel.

Hindi sumagot ang matanda.

Inilapag ni Gabriel sa mesa ang flash drive.

“Labindalawang taon, Papa.”

Nanatiling tahimik ang matanda.

“Labindalawang taon akong naghanap sa anak ko.”

Huminga nang malalim si Gabriel.

“Habang ikaw… alam mong buhay siya.”

Napayuko si Roberto.

“Gabriel…”

“Huwag mo akong tawagin sa pangalan ko na parang wala kang ginawa.”

“Ginawa ko iyon para protektahan ang pamilya.”

“Hindi mo pinrotektahan ang pamilya.”

Napatingin siya sa ama.

“Kinuha mo ang anak ko.”

Tahimik ang buong sala.

Sa labas, maririnig ang ulan.

At sa unang pagkakataon, wala nang maitago ang matanda.

Samantala, sa kabilang bahagi ng bahay, nakaupo si Lia kasama ang isang babae na halos hindi niya kilala.

Tinitigan niya ang lumang litrato sa kamay nito.

“Lia…”

“Opo?”

“May isa pa akong kailangang sabihin sa’yo.”

Napatingin ang bata.

“Hindi lang ikaw ang batang kinuha noong gabing iyon.”

Nanlaki ang mga mata ni Lia.

At bago pa niya maitanong kung sino ang isa pang bata, biglang tumunog ang cellphone ni Gabriel.

Isang mensahe.

Walang pangalan.

Isang larawan lang.

Larawan ng isang batang babae.

At sa ilalim nito, may isang pangungusap:

“Kung gusto mong malaman kung nasaan ang isa pang bata, huwag mong dalhin ang pulis.”

Natigilan si Gabriel.

Matapos niyang mahanap ang anak na labindalawang taon niyang hinahanap, may isa na namang batang maaaring nasa panganib.

At sa pagkakataong ito, hindi na siya sigurado kung sino ang dapat niyang pagkatiwalaan.