Habang nakatayo ako sa harap ng kusina at pinapawi ang hapdi ng paso sa aking braso, alam kong hindi na ito simpleng away-mag-asawa. Ang ginawa ni Richard ay tahasang pananakit at pambu-bully. Ngunit sa halip na umiyak at magmakaawa tulad ng inaasahan niya, naramdaman ko ang paglamig ng aking ulo at pagtindi ng aking determinasyon.

Tumungo ako sa aking home office at binuksan ang aking laptop. Agad kong pinag-aralan ang live feed at cloud recording ng aming security camera. Kitang-kita roon ang bawat detalye: ang kanyang paninigaw, ang pag-aagaw ng card, hanggang sa pagbuhos niya sa akin ng mainit na kape at ang kanyang pagbabanta. Na-download ko ang HD video file sa aking secure cloud storage at nagpadala rin ako ng kopya sa aking personal email at sa aking pinagkakatiwalaang abogado.

Hindi nagtagal, naalala ko ang mga dokumentong nakapangalan sa akin. Ang 2-storey house sa Alabang ay binili gamit ang aking eksklusibong pondo bago pa man kami ikasal—isang exclusive property na nakapangalan lamang sa aking sarili, dahil na rin sa pre-nuptial agreement na pinirmahan namin noon upang protektahan ang aking mga negosyo. Ang mga SUV naman ay parehong nakapangalan sa aking shipping agency kung saan ako ang majority stockholder at Managing Director. Si Richard ay walang legal na karapatan na mag-may-ari o magpalayas sa akin sa sarili kong tahanan.

Bago sumapit ang alas-tres ng hapon, tinawagan ko ang aking abogadong si Atty. Salazar. Ipinaliwanag ko ang buong insidente, kasama ang digital evidence ng pananakit at ang pagbabanta ni Richard.

“Attorney, gusto ko silangabutan ng leksyon pag-uwi nila mamayang alas-kuwatro,” seryoso kong sambit sa telepono.

“Walang problema, Melissa. Handa na ang mga pulis mula sa Alabang Police Station. Kakausapin ko sila ngayon para sumama sa pagdating ng asawa mo,” tugon ni Atty. Salazar.