Napakapit ako nang mahigpit sa gilid ng mesa habang nakatitig sa papel na hawak ng asawa ko. Ang mga salitang nakasulat ay parang mga matatalim na karayom na tumusok sa dibdib ko. Hindi ko lubusang maunawaan kung bakit nakalagay roon ang aming mga pangalan.

“A-Ano ‘to, Marco?” nanginginig ang boses na tanong ko. Tumingin ako kay Bianca na ngayon ay namumutla na at tila nawalan ng boses. Ang kaninang mapang-asar niyang ngiti ay napalitan ng takot at pagpapanic.

Hindi sumagot si Marco agad. Inilapag niya ang papel sa mesa at hinawakan ang kamay ko. Malamig ang mga kamay niya, patunay na maging siya ay nagngangalit sa galit ngunit pinipigilan ang sarili.

“Basahin mo, Patricia,” mahinahong utos niya. “Ito ang dahilan kung bakit pinalayas siya ng boyfriend niya. At ito rin ang dahilan kung bakit siya narito sa bahay natin ngayon.”

Huminga ako nang malalim at binasa ang nilalaman ng dokumento. Isa itong kopya ng opisyal na police blotter at sworn statement mula sa dating live-in partner ni Bianca na si Jerome, kasama ang mga screenshot ng text messages at bank transfer records.

Ayon sa salaysay ni Jerome, pinalayas niya si Bianca hindi dahil sa walang kuwenta ito kundi dahil nahuli niya itong may kinakasabwat na ibang lalaki para utangan siya at patagong kumuha ng pera sa negosyo nila. Pero ang pinakamatindi kong nabasa ay ang mensahe na ipinadala ni Bianca kay Jerome noong gabing bago siya lumayas:

“Hiwalayan mo na ako kung gusto mo, pero tandaan mo, may resibo ako sa lahat. At kung gusto kong sirain ang buhay ng kapatid kong si Patricia at ng asawa niyang si Marco, madali lang para sa akin na gibain ang relasyon nila. Kayang-kaya kong akitin si Marco para masira ang pamilya nila.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Ang kapatid ko—ang taong tinulungan ko, pinatuloy, at minahal—ay may planong sirain ang buhay namin mula pa sa simula.

Baling ko kay Bianca, tumulo na ang mga luha ko sa matinding galit at pagkabigo. “Bianca! Totoo ba ‘to? Ito ba ang dahilan kaya ka nandito? Hindi para humingi ng tulong kundi para manggulo at maghiganti? Dahil ba inggit na inggit ka sa tahimik naming buhay?”

Umatras si Bianca. Nanginginig ang mga labi niya at pilit na nag-angat ng mukha kahit halatang huli na siya.

“A-Ate… Huwag kang maniwala dyan kay Kuya Marco! Pinapalabas niya lang na masama ako!” sigaw niya habang nakatingin sa asawa ko nang may poot.

“Huwag na huwag mo akong ipalulusot sa kasinungalingan, Bianca,” malamig na sabat ni Marco. Tumayo siya at hinarap ang kapatid ko. “Akala mo ba hindi ko alam ang mga ginagawa mo? Akala mo ba hindi ko napapansin ang pag-alis-alis mo ng gabi habang tulog si Patricia, at ang pakikipagtagpo mo sa lalaking pinagkakautangan mo ng malaki?”

Nanlaki ang mga mata ni Bianca. “P-Paano mo nalaman ‘yon?”

“Dahil noong unang gabi pa lang na tumapak ka dito sa bahay namin, naramdaman ko nang may mali,” seryosong paliwanag ni Marco. “Nakita ko ang text messages mo sa cellphone mo nang iwan mo ito sa lamesa. Nag-imbestiga ako, hindi dahil gusto kong makialam, kundi dahil alam kong may balak kang masama sa asawa ko. Kaya ko pinili na manahimik muna at hayaan kang magpakita ng totoong kulay mo—para sa harap ni Patricia, walang masabi na bias ako.”

Nilingon ako ni Marco, lumambot ang mga mata niya. “Ayokong ikaw ang unang masaktan, Love. Kaya hinintay ko ang tamang sandali na mapatunayan sa iyo na ang pagtulong natin ay ginagamit lang para siraan tayo.”

Napatakip ako ng mukha at humagulgol. Ang sakit-sakit. Ang akala ko ay simpleng pagiging pasaway o kawalan ng modo ang ginagawa niyang paglalakad na tuwalya lang ang suot sa harap ng asawa ko. Hindi ko akalain na bahagi ito ng isang kalkuladong plano para akitin si Marco, sirain ang aming kasal, at gamitin kaming panakip-butas sa mga utang at kapalpakan niya sa labas.

“Ate… Patawarin mo ako…” lumuluhang lumapit si Bianca at pilit na hinawakan ang laylayan ng damit ko. “Naipit lang ako sa utang! Akala ko kapag nakapaghiganti ako kay Jerome at nakuha ko ang kayamanan ninyo rito, giginhawa rin ako… Patawarin mo ako!”

“Ilang taon kitang tinulungan, Bianca,” sabi ko sa nanginginig na boses, habang dahan-dahang binawi ang damit ko mula sa mga kamay niya. “Binigay ko ang gusto mo, pinagtakpan ko ang mga pagkakamali mo noon, at nangyari ito? Pinatuloy kita sa bahay namin nang walang hinihinging kapalit, tapos ito ang igaganti mo?”

“Umalis ka na,” mahinahon ngunit may awtoridad na utos ni Marco. Itinuro niya ang pinto. “May dalawang oras ka para iimpake ang mga gamit mo. Ipapasundo kita sa isa sa mga kaibigan ko para masiguro kong makaalis ka rito nang maayos. Pero tapos na ang malayang panunuluyan mo sa bahay na ito.”

Tumayo si Bianca, galit na galit na pinunasan ang mga luha niya, at binalingan kami ng masamang tingin. “Mga mapagkunwari kayo! Akala ko ba mabait kayo? Sige, aalis ako! Pero magsisi kayo kapag nalaman ng buong pamilya natin ang ginawa ninyo sa akin!”

Pagkatapos ay mabilis siyang tumakbo paitaas habang umiiyak at nagmamadaling nag-impake.

Tahimik ang kusina nang umalis siya. Naupo ako sa silyang kinauupuan ko kanina, basang-basa ang mukha sa luha. Lumapit si Marco, yumakap sa akin nang mahigpit, at hinagod ang likod ko.

“Pasensya ka na kung pinatagal ko pa nang ilang araw, Love,” bulong niya. “Gusto ko lang na makita mo ang totoo bago natin siya paalisin, para walang pagdududa sa puso mo.”

“Salamat, Marco,” bulong ko habang nakasandal sa dibdib niya. “Kung hindi dahil sa pagiging matatag mo, baka nadurog na ang pamilya natin.”