Tatlong araw ang lumipas matapos ang insidenteng iyon. Bumalik na sa tahimik at payapa nitong takbo ang buhay namin sa Antipolo. Si Bianca ay umalis dala ang kanyang mga maleta at dumiretso sa isang malayong kamag-anak namin sa probinsya matapos siyang ihatid ng kaibigan ni Marco. Ayon sa mga balita mula sa pamilya, doon na siya pinapangakuan ng trabaho kapalit ng mahigpit na kondisyon na magbago na siya ng ugali.

Bagamat masakit pa rin sa loob ko ang ginawa ng sarili kong kapatid, natutunan ko ang isang napakahalagang aral. Ang kabaitan ay may hangganan, at ang pagmamahal sa pamilya ay hindi dapat mangahulugan ng pagpapaabuso sa sarili mong tahanan.

Isang hapon, habang abala ako sa pag-aayos ng mga orders sa online clothing business ko, naramdaman ko ang mga braso ni Marco na yumakap sa baywang ko mula sa likod. Inilapag niya ang baba niya sa balikat ko at ngumiti habang tinitingnan ang mga paninda ko.

“Kumusta ang negosyo natin, Madam CEO?” tanong niya nang may halong lambing.

Napangiti ako habang humarap sa kanya at niyakap siya sa leeg. “Eto, unti-unting bumangon ang ganda ng araw ko dahil sa tulong ng paborito kong civil engineer.”

“Wala nang makasisira sa atin, Patricia,” seryosong sabi niya habang tinititigan ako sa mga mata. “Kahit sino pa ang dumating, hinding-hindi ko pababayaang mawala ka sa akin.”

“Alam ko,” tugon ko. “Salamat dahil pinatunayan mo sa akin na kahit anong pagsubok ang dumating, matatag ang pundasyon ng pamilya natin—hindi lang basta gawa sa semento at bakal, kundi gawa sa tiwala, katapatan, at tunay na pagmamahalan.”

Sabay kaming tumingin sa labas ng bintana kung saan unti-unting lumulubog ang araw, nagbibigay ng kulay kahel at ginto sa kalangitan. Naramdaman ko ang kapayapaan sa loob ng tahanang pinaghirapan naming itayo. Ang mga sugat na iniwan ng nakaraan ay dahan-dahang naghilom, at sa pagtatapos ng kabanatang ito, nalaman ko na ang pinakamatibay na pader sa mundo ay ang pagkakaisa ng dalawang pusong nagmamahalan nang tapat.