Nakatitig ako sa kawalan habang patuloy na tumatakbo ang taksi pauwi sa aking tahimik at nag-iisang apartment. Ang bawat salita ni Patricia ay parang mga matatalim na karayom na paulit-ulit na bumaon at humiwa sa aking dibdib. Si Bianca? At si Adrian? Paano nangyari na ang dalawang taong pinakamalapit at pinagkakatiwalaan ko sa mundong ito ang siyang may pakana ng aking tuluyang pagbagsak?

Pagdating ko sa apartment, hindi na ako nag-atubiling tawagan ulit si Patricia para linawin ang lahat ng detalyeng gumugulo sa aking isipan.

“Pat, pakiulit ang sinabi mo. Anong ibig mong sabihin na may kinalaman si Bianca sa pagkatanggal ko?” tanong ko, nanginginig ang boses habang dahan-dahang binubuksan ang pinto ng madilim kong silid.

“Mara, kalmado ka lang muna habang pinapakinggan mo ako,” sagot ni Patricia sa kabilang linya na may tonong nag-aalala. “Nasa HR department ng kumpanya ng dating boss mo ang pinsan ko. Noong nalaman niya ang tungkol sa biglaang mass layoff at nakiisa sa pagrepaso ng mga dokumento, sinuri niya ang listahan. At alam mo ba kung sino ang nagsumite ng pangalan mo bilang ‘redundant’ at ‘low impact’ kahit ikaw ang nagpalaki at nagpatakbo ng proyektong iyon?”

“Sino… Sino ang gumawa nun, Pat?” nanginginig kong tanong habang pinipigilan ang pag-iyak.

“Si Bianca Reyes. Lumapit siya nang lihim sa management ilang linggo bago ang anunsyo. Sinuyod niya ang mga opisyal at sinabing may nakita siyang conflict of interest sa mga ginagawa mo, sabay puri nang husto sa sarili niyang sistema para madaling mapunan ang posisyon mo. At ang pinakamasakit sa lahat, Mara… nilagdaan ni Adrian ang recommendation letter bilang isa sa mga external strategic consultant advisers ng kumpanya nina Bianca.”

Parang biglang gumuho ang buong kisame sa ibabaw ko. Ang lalaking pitong taon kong pinagsilbihan, inalagaan, pinagpala ng oras at atensiyon, at sinuportahan nang magsimula siyang magnegosyo—ang lalaking aking kasintahan—ay kasabwat pala sa pag-abandona at pagtanggal sa akin sa hanapbuhay. Ginawa nila akong tapunan ng basura para lang masigurong aangat si Bianca nang walang sagabal, habang ako ay nagpapakamatay sa pag-uwi ng gabi at pagsasakripisyo ng mga weekend para lamang may maihain kaming magandang kinabukasan.

“Bakit nila ginawa sa akin ito, Pat? Ano bang kasalanan ko sa kanila?” tanong ko habang tuluyang bumagsak ang mga luha ko sa sahig ng sala.

“Wala, Mara. Ang kasalanan mo lang ay naging masyado kang mabuti, masipag, at magaling. Naiinggit sila sa’yo. Matagal nang gustong patunayan ni Bianca na mas angat siya sa’yo sa lahat ng bagay, at si Adrian… alam mo naman ang ugali niyan, mahina ang loob sa mga taong may mataas na posisyon, impluwensiya, at pera.”

Hindi na ako nakapagsalita pa. Pinatay ko ang tawag at marahas na inilagay ang kahon ng aking mga gamit sa gitna ng sala. Tinitigan ko ang maliit at nalalantang mint plant na tatlong taon ko nang inaalagaan. Ganyan na ganyan din ang naging takbo ng relasyon namin ni Adrian. Akala ko sariwa, buhay, at namumulaklak, pero unti-unti na pala itong natuyo at namatay habang abala ako sa pagpapakain ng maling pag-asa at sakripisyo.

Kinabukasan, maaga akong gumising para sa interbyu na inayos ni Patricia. Kahit puyat, pagod, at mugto ang mga mata ko mula sa magdamag na pag-iyak, nagsuot ako ng pinakamagandang pormal na damit na natira sa aking aparador. Hinarap ko ang salamin at ibinulong sa sarili ko: Hindi rito magtatapos ang kwento mo, Mara. Babangon ka nang mas matatag.

Ang interbyu ay ginanap sa isang kilalang korporasyon sa BGC. Tatlong oras ang tinagal ng masusing deliberasyon—mula sa technical exam, case study presentation, hanggang sa panel interview kasama ang mga bise presidente ng kumpanya. Ramdam ko ang matinding pagod, pero pinilit ko ang buong lakas ko na maging matatag at propesyonal.

Paglabas ko ng conference room, sinalubong ako ng hiring manager na may dalang malawak at tapat na ngiti.

“Ms. Villanueva, we are deeply impressed by your portfolio and extensive experience,” sabi niya habang iniabot ang kanyang kamay para makipagkamay. “In fact, we don’t just want you for the Project Director position you applied for. We want you to lead and oversee the entire regional expansion team starting next month. And the compensation package… is double what you used to make in your previous company.”

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat. Doble ang sahod? At regional expansion pa ang hahawakan ko?

“Tinatanggap ko po ang alok ninyo,” sagot ko nang may buong pagmamalaki at determinasyon.

Habang naglalakad ako palabas ng gusali sakay ng elevator, sunod-sunod na pumasok ang mga mensahe mula kay Adrian sa aking notification bar.

“Babe, nasaan ka na? Bakit hindi ka nagre-reply sa mga tawag ko?” “Nakaalis na ba si Carlo sa condo ni Bianca? Pakiusap, puntahan mo naman ako rito sa tinitirhan ko, sumasakit ang ulo ko.” “Mara, please naman. Huwag kang umasta na parang ikaw lang ang nawalan ng lahat. Si Bianca ang na-promote, kailangan niya tayo ngayon bilang mga kaibigan.”

Binasa ko ang mga mensahe habang pinapanood ang pagbaba ng mga numero sa screen ng elevator. Noong mga panahong iyon, naramdaman ko ang kakaibang pakiramdam—ang napakabigat na bato na dalawang taon kong pasan-pasan sa aking dibdib ay parang bula na naglaho. Hindi na ako nag-abala pang mag-isip o mag-type ng kahit anong tugon. Sa halip, blinock ko ang numero niya nang walang pag-alinlangan, pati na rin ang kay Bianca, Carlo, at Nathan.

Tapos na ang panahon ng aking pagiging alipin at sunud-sunuran sa mga taong tinuring kong pamilya pero siya palang pumatay sa aking mga pangarap.