Makalipas ang tatlong buwan, naging lubos na abala ako sa pagpapatakbo ng mga bagong proyekto sa aking bagong kumpanya. Ang dating tahimik, madilim, at puno ng takot kong buhay ay napalitan ng mga makabuluhang tagumpay, mga kasamahang tunay na marunong rumespeto sa aking kakayahan, at isang kapaligirang nagpapahalaga sa bawat patak ng aking pawis. Hindi na minsan man akong lumingon pa sa madilim na nakaraan.

Hanggang sa dumating ang isang hindi inaasahang gabi.

Nasa isang sikat, eksklusibo, at mamahaling restaurant ako sa Makati para sa selebrasyon at yearend party ng pagtatapos ng aming matagumpay na regional rollout. Kasama ko ang buong team ng aking departamento, pati na rin si Patricia na ngayo’y isa na ring matagumpay na manager sa aming kompanya. Masaya kaming nagtatawanan at nagkukuwentuhan habang kumakain nang biglang bumukas ang malaking pintuan ng pribadong silid.

Pumasok ang manager ng restaurant kasama ang ilang piling bisita na mukhang naghahanap ng bakanteng pribadong lamesa dahil puno ang buong establisyimento ngayong gabi.

At doon ko sila personal na nakita.

Si Bianca, si Adrian, si Carlo, at si Nathan.

Mukhang galing sila sa isang sosyal at marangyang pagtitipon. Nakasuot si Bianca ng mamahaling pulang damit na tila naglalayong mang-akit ng atensyon, habang si Adrian naman ay nakasuot ng pormal na suit. Pero nang magtama ang aming mga mata sa gitna ng silid, biglang naglaho ang mga mapagmataas na ngiti sa kanilang mga labi.

Si Bianca ang unang nakabawi sa pagkataranta. Lumapit siya sa aming lamesa, kasunod ang tatlong lalaking dating bahagi ng aking buhay.

“Mara?” gulat at nagtatakang tanong niya, sabay tingin sa mamahaling pormal na kasuotan ko at sa hawak kong wine glass. “Anong ginagawa mo rito sa ganitong klase ng lugar? At… ikaw ba talaga ang namumuno sa party na ito?”

Hindi ako sumagad-agad sa pagsagot. Uminom muna ako ng kaunting mamahaling wine bago dahan-dahang tumayo sa aking kinauupuan. Ang mga kasama ko sa kumpanya ay natahimik at nagmasid nang may pagtataka sa tensyong namumuo.

“Bakit, Bianca? Bawal ba akong kumain at magdiwang sa ganitong klase ng lugar?” kalmado at matatag kong tanong, habang deretsong nakatingin sa kanyang mga mata. “O akala mo ba, habambuhay akong magiging pulubi sa labas ng opisina ninyo habang kayo ay nagpapakasasa sa kasinungalingan?”

Namumula ang mukha ni Adrian nang humakbang siya palapit sa akin. “Mara, please… huwag ka namang gumawa ng eksena rito sa publiko. Alam naming nasaktan ka noon sa mga nangyari, pero kailangan mo ring intindihin na…”

“Na ano, Adrian?” putol ko sa kanyang sasabihin na may halong diin. “Na kailangan ko bang maging sunud-sunuran habang pinagtutulungan ninyo akong tanggalin sa trabaho para lamang umangat ang mahal mong best friend?”

Natahimik ang buong paligid. Ang ilang kostumer sa malapit ay napalingon sa aming direksyon. Namutla si Bianca at napalunok nang husto, halatang kinakabahan sa maaaring isunod ko.

“Sino namang nagsabi sa’yo ng mga walang kwentang iyan?” nanginginig ang boses na tanong ni Bianca. “Wala kang ebidensya…”

“Ebidensya ba kamo?” ngumiti ako nang mapait at mapang-uyam. “Hindi mo na kailangan pang magsinungaling o magpakaplastik dito, Bianca. Hawak ko na ang kopya ng recommendation letter na nilagdaan ni Adrian at isinumite mo sa HR para lang masibak ako. At alam mo ba ang pinakamagandang bahagi ng kwento? Ang kumpanya kung saan ka nagtatrabaho ngayon ay kasalukuyang nakikipag-ugnayan sa amin para sa isang milyong pisong proyekto. At hulaan mo kung sino ang may huling desisyon kung aapruba o babasura ng kontrata nila?”

Nanlaki nang husto ang mga mata nina Adrian at Bianca. Ang yabang at angas na nakita ko sa kanila noon ay parang bula na basta na lamang naglaho sa hangin.

“Mara…” lumapit si Adrian at pilit hinawakan ang braso ko. “Babe… alam kong nagkamali kami ng malaki. Pero magkasama tayo sa hirap at ginhawa simula pa lang. Patawarin mo na kami ngayon. Kailangan namin ang kontratang iyon… nalulugi na ang negosyo ko, at si Bianca…”

“Si Bianca ay kayang-kayang mabuhay at dumiskarte nang wala ka, Adrian. Sabi nga niya noon sa akin, ‘Hindi namin nakakalimutan ang mga bagay na importante sa’yo,’” pag-uulit ko sa mga katagang binitawan niya noon habang pinapamukha ko sa kanila ang kanilang kalupitan. “Pero ngayong natutunan ko na rin ang leksyon, ang mga taong walang purong malasakit sa’yo ay hindi kailanman magiging importante sa buhay ko.”

Binawi ko nang buong diin ang aking braso mula sa kanyang pagkakahawak. Tumingin ako kina Carlo at Nathan na nakatayo lamang sa likuran, nakayuko at ni hindi makatingin nang diretso sa aking mga mata.

“Maraming salamat sa lahat ng sakit, luha, at pagtataksil na ibinigay ninyo sa akin noon,” pagtatapos ko sabay ngiti sa kanila. “Dahil kung hindi dahil sa inyong kasamaan, hindi ko kailanman malalaman kung gaano pala ako katatag at kalakas mag-isa. Mag-enjoy kayo sa gabi ninyo. Ako naman, ipagpapatuloy ko ang maganda kong buhay na wala na kayong lahat.”

Naglakad ako pabalik sa aking upuan habang tahimik na sinasabayan ng palakpakan at paghanga ng aking mga kasamahan. Naupo ako, itinaas ang aking baso, at buong galak na sinabi sa kanila, “Para sa ating tagumpay at bagong simula!”

Hindi na lumingon pa sina Adrian at Bianca. Mabilis silang lumabas ng restaurant nang magkakasunod at nakayuko, habang ako naman ay patuloy na tumawa at nagdiwang kasama ang mga taong tunay na nagpapahalaga sa aking pagkatao. Sa mundong ito, minsan ay kailangan mo munang mawalan ng mga maling kaibigan para tuluyang mahanap ang mga tunay na taong magdadala sa iyo sa tagumpay. At sa wakas, natagpuan ko na ang aking sarili.