Tahimik ang paligid sa labas ng hardin maliban sa malakas na tugtog at tawanan ng mga taong nag-aakala na ligtas na silang nakapang-isa sa aking yaman. Ang bawat hakbang ko palapit sa maliwanag na entablado ay parang mabigat na yabag ng katarungan. Sa bawat yabag, unti-unting napapalitan ng malamig na galit ang sakit na naramdaman ko habang nakahiga ako sa malamig na putik ng kagubatan.

Naka-banda pa ang kaliwang braso ko. Ang aking mukha ay may mga gasgas pa mula sa pagbagsak ng eroplano, at ang damit ko ay gusot at may bahid pa ng alikabok at tuyong dugo. Ngunit ang mga mata ko ay matalas, nakatutok nang diretso sa kanila.

Habang nagtatawanan si Mama Susan at si Eric, ang isa sa mga bisita—isang malayong kamag-anak na nakapwesto malapit sa hardin—ang unang nakapansin sa akin. Tumigil ito sa pag-inom, nalaglag ang baso sa sementong sahig, at nanlalaki ang mga matang nanginginig na itinuro ako.

“D-Diana…?” mahina nitong bulong na kalaunan ay naging sigaw ng takot. “H-Huwag kang lumapit… multo!”

Agad na natahimik ang tugtog. Napatigil si Eric sa pagsasayaw kasama si Vanessa. Si Mama Susan naman ay napatayo sa silya, at ang brown envelope na naglalaman ng aking huling habilin ay halos malaglag sa kanyang panginginig na mga kamay.

Lahat ng mata ay napatingin sa akin. Ang mga mukha nila ay namumutla, tila nakakita ng isang bangungot sa gitna ng araw. Ang mga ngiti ng tagumpay ay biglang napalitan ng pangingilabot.

Dahan-dahan akong umakyat sa entablado. Ang bawat hakbang ng aking sapatos sa kahoy na entablado ay lumilikha ng tunog na parang martilyong humahampas sa kanilang konsensya.

“B-Buhay ka…?” pabulong na sabi ni Eric, umatras palayo sa akin habang nanginginig ang mga labi. Ang mga mata niya ay nanlilisik sa sobrang gulat, parang ayaw paniwalaan ang sariling paningin. “Paano… paano nangyari ito? Sinabi sa balita na patay na ang lahat ng pasahero sa eroplano!”

Huminto ako sa tapat mismo ng mikropono. Tiningnan ko sila nang isa-isa—si Eric na dinuwag ng sarili niyang kasakiman, si Vanessa na nakasuot pa ng mamahaling damit ko habang nakakapit kay Eric parang takot na bata, at si Mama Susan na walang masabi kundi ang manginig sa takot.

“Oo, Eric. Bumagsak ang eroplano,” malamig at matatag na wika ko. Ang boses ko ay umalingawngaw sa buong hardin, sapat para marinig ng lahat ng bisita. “Pero mukhang nagkamali ang mga awtoridad. Hindi pa tapos ang buhay ko. At higit sa lahat… hindi pa tapos ang kontrata nating dalawa.”

Tumahimik ang buong paligid. Walang nangahas na gumalaw o magsalita. Ang mga bisita na kanina lang ay nag-iinuman at nakikisaya ay unti-unting nagsiatras, nag-uumpisang magbulungan at magsiuwian dahil alam nilang nasa gitna sila ng isang malaking iskandalo.

Kinuha ko ang mikropono mula sa nanginginig na kamay ni Eric. Napapitlag siya sa paghawak ko, umatras pa lalo hanggang sa sumayad ang likod niya sa mesa ng mga pagkain.

“Narinig ko ang sinabi mo kanina, Eric,” patuloy ko, seryoso at walang emosyon ang mukha. “Sabi mo, tapos na ang pagpapanggap mo. Sabi mo, ang kumpanya at ang limandaang milyong pisong yaman ko ay sa iyo na mapupunta. Tama ba ako?”

“D-Diana, sandali… magpaliwanag muna tayo,” utal-utal na sagot ni Eric habang pinipilit ngumiti nang alanganin sa harap ng mga natitirang bisita. “N-Nagbibiro lang ako kanina. Siyempre, masayang-masaya ako na buhay ka! Nagluluksa lang kami sa paraang… sa paraang akala namin ay wala ka na.”

“Nagluluksa habang binabasa ang aking Will at nagpaparty kasama ang kabit mo?” sarkastiko kong tanong habang ibinabaling ang tingin kay Vanessa.

Si Vanessa, na namumutla at nanginginig ang mga tuhod, ay nagtangkang magsalita. “Ate Diana… hindi po ganoon ang ibig sabihin—”

“Huwag na huwag mo akong tatawaging Ate,” putol ko sa kanya nang may diin. “At ikaw, Mama Susan… kay gandang tagapangalaga ng aking ari-arian. Hindi pa man malamig ang bangkay ko sa isip ninyo, ipinamigay ninyo na agad ang mansyon ko sa babaeng ito.”

Ibinaling ko ang tingin sa mga tauhan ng security at sa dalawang pulis na kasama ko na ngayon ay lumalapit na sa entablado. Oo, hindi ako nag-isa nang pumunta rito. Tumawag ako ng mga awtoridad at ng aking personal na abogado habang naglalakad ako palapit sa gate.

“Eric, Mama Susan, Vanessa,” sambit ko habang iniikot ang paningin sa kanila. “Tapos na ang palabas. Ngayon, simula na ng totoong kwento.”